teksten en foto's van de personen hieronder geportretteerd

de Friesche deelnemers: Herman en vrouw, pater O'Tool, dochter Herman, Geert en Gerard

_ Na maanden van voorbereiden en pogen tot het vergaren van 20.000 euro voor ChildAid was het 8 juni dan eindelijk zover. Met een busje naar schiphol, alwaar een delegatie van de AFMP en vertegenwoordigers van de grote sponsors ons stonden op te wachten. De groep was ook bijna compleet dus konden er nog wat foto´s voor de diverse sponsors genomen worden voor de diverse vlaggen. Er was nog een deelnemer die een week vooraf aan vertrek te kennen gaf dat hij het niet aandurfde in verband met mogelijke acties van het ons wel bekende terreur netwerk. Erg jammer. Daarom waren we nog maar met 14 Nederlanders en 4 Belgen. De 3 Ieren kwamen met het Kenia Airways vliegtuig vanuit Ierland op Schiphol aan, hetzelfde vliegtuig welke ons naar Nairobi bracht. Daar werd helaas een van de Ieren opgewacht met de mededeling dat zijn broer die nacht was verongelukt waarop hij linea recta retour Dublin ging.
_ In Afrika vielen wij van de ene verbazing in de andere. Het land heeft een totaal andere uitstraling dan ons Nederlandje. Overal lopen mensen en hier en daar fietst er ook wel iemand. Het is daar op straat een drukte van belang. Alles gebeurt op straat. Alles wordt op straat verhandelt en ook wordt alles gerepareerd op straat. Zowel auto's fietsen en zelfs de horlogemaker zit voor zijn winkeltje te repareren. Ook word je als blanke constant belaagd door mensen die je wat willen verkopen of wat van je willen hebben. Erg wennen allemaal.
10 Juni zijn we naar de sloppenwijk geweest. Daar is alles hetzelfde alleen ziet alles er verschrikkelijk armoedig en vies uit. De fotograaf heeft een winkeltje van hout en plastic en is te herkennen aan een uithangbord van Kodak. De slager heeft een kleine vitrine op straat met daarin voor ons ondefinieerbaar "vlees" en op een huisje van golfplaat staat Hollyday Inn gekalkt, alwaar men tegen betaling kan logeren. 

het schoolplein

_ Op het schooltje van pater O´Tool werden wij ontvangen als de blanke weldoeners. Zittend op de veranda werden wij getrakteerd op zang , dans en acrobatiek door de kinderen. Daarna hebben we wat door de lokaaltjes gelopen en gepraat met de kinderen en onderwijzers. Daar zitten ± 1100 kinderen en 22 onderwijzers, ze wonen allemaal in de slumbs en hebben het allemaal niks te ruim, sommigen zelfs honger. De kinderen waren toch allemaal "bèst op´t skik" en vertelden honderd uit. Wat ons opviel was dat de ouderen toch al redelijk Engels spraken. Op het schooltje hebben we een lunch aangeboden gekregen. Het was een lunch zoals de meesten in de slumbs één keer daags nuttigen. Deze lunch bestaat uit twee soorten aardappelen. De één wat zoet en de ander echt smakeloos. Wij konden het gelukkig wegspoelen met thee. Het was wel erg voedzaam maar niet de smakelijkste maaltijd. 
_ Na de lunch kregen we een rondleiding door de slumbs, iedereen begeleidt door een groep kinderen. Erg indrukwekkend. Slalommend om de kuilen, plassen en bulten met vuilnis. Daartussen wonen dan ook nog ±2,5 miljoen mensen, erg indrukwekkend. S´middags zijn we naar het "weeshuis" van zuster Mary Killeen geweest. Daar wonen weeskinderen, meestal van door aids gevelde ouders, en die leren daar overleven. Daar zag je groepjes kinderen onder leiding van een 14 jarige het eten klaarmaken zoals vis en de groente schoonmaken en het houtvuur aanmaken waarboven gekookt moest worden, ze hadden ook een geitenmelkerij / fokkerij en een konijnenfokkerij en de kinderen leerden daar tuinieren. Het zag er netjes uit, heel anders dan in de slumbs. Echt een verademing.

toespraak van Mark

11 Juni in de bus naar Moshi, onderaan de Kilimanjaro. 
Dat was een busrit om niet te vergeten. 
Razendsnel en levensgevaarlijk met een kamikaze piloot achter het stuur. 
Bij menige inhaalmanoeuvre werden we toch een tintje bleker en wanneer we weer door een gat in de weg knalden zei onze hoofd VTO steevast dat de achtervering er nu toch echt wel onderuit lag. 
Hier en daar passeerden we een soort wegversperring van de politie maar die lieten ons telkens gewoon door. 
Niet bij de grens met Tanzania helaas. 
Daar moesten we een visum kopen en de bagage moest allemaal van het dak van de bus voor we door mochten. 
Voor dat werkje werden een paar mensjes ingehuurd waarvoor de chauffeur dan weer betaalde. 
Na het verwijderen van de bagage begon gelijk weer het plaatsen. 
Goed voor de werkgelegenheid. Dat nam wel wat tijd in beslag, ook omdat wij niet mochten helpen. 
Ook zagen we deze reis zo nu en dan een glimp van ons van de dierentuin bekende dieren. Zebra's antilopen, een enkele kameel en op de terug weg apen. 
Al met al toch een enerverende en vermoeiende reis en opgelucht dat we heelhuids bij ons hotel aankwamen. 
Ook hier weer een drukte van belang met allemaal mensen die van alles willen verkopen. En maar afdingen, een heel ritueel waarin we in de loop van de reis aardig bedreven werden.
12 Juni vroeg op en richting Kilimanjaro. Daar moesten we ons inschrijven en werd de hele ploeg samengesteld.
53 Dragers waren er geronseld waaronder 4 hulpgidsen en een stel "waiters", een kok en een hoofdgids die ook de leiding had. 
Ook hier weer een bijenkorfachtig gebeuren, iedereen loopt bepakt en gezakt door elkaar en is verschrikkelijk bedrijvig. Een lust voor het oog. 
Alle dragers hadden ± 23 kilo bagage op het hoofd, onder de arm of op de rug. 
Bij het begin en bij elk bivak hing een unster waarop de bagage gewogen kon worden en alles ging mee naar boven. 
Hele grote gevlochten tassen met eten zoals groente en mais, een emmer met eieren en vele dozen met flessen water. 
Elke dag kregen we twee liter water, dat was dus 240 flessen water mee. 
Ook metalen bestek, branders, borden enz. ging mee. Zo bekeken viel het aantal dragers nog best mee. 
Die dag liepen we de eerste etappe van de Marangu route (ook wel coca cola route genoemd), ± 12 km over een goed begaanbaar pad naar de Mandara hut op 2700 meter. Dit pad wordt onderhouden door een soort wegwerkers, die de hele dag met een zakje gravel op het hoofd lopen, dat op het pad leeggooien en weer een volle zak halen om het aan het eind van de dag met een hark alles netjes egaal te maken om het de reiziger maar goed naar de zin te maken. 
De route voert door een geweldig stuk natuur, een dicht bos met hier en daar een beek. Ook hebben we die dag apen gezien in de toppen van de bomen. 
Toch wel leuk, hoewel je ze niet op de foto kreeg vanwege het dichte gebladerte. Mandara hut bestaat eigenlijk uit een grote hut met onder een eetzaal en boven ± 20 stapelbedden met daarom heen een aantal trekkershutten waarin elk 8 man kunnen slapen. 
Erg gezellig hoewel ook erg krap met al die bagage in zo'n nauwe ruimte. 
De dragers sliepen echter met nog meer man in zo'n hutje dus mochten we niet klagen. Hier maakten we ook kennis met onze persoonlijke drager die onze bagage elke dag (etappe) meezeulde, met nog een aanvulling naar 23 kilo natuurlijk. 
Die persoonlijke rugzak werd ook altijd netjes naar je hutje gebracht. 
In de eetzaal werd na elke etappe thee met popcorn geserveerd, ook omdat er veel gedronken moest worden. 
's Avonds werd dan het diner genuttigd. 
Het leek wel een hotel, zo goed hadden ze het voor elkaar.
13 Juni, na een stevig ontbijt van toast, pap, jam, gebakken eieren en spek werd de tweede etappe afgelegd, ± 15 km naar Horombo hut op 3720 meter. 
Deze etappe ging hoofdzakelijk door een soort moeras gebied. 
Erg nat met kleinere bossages en hier en daar een boom en vele mooie bloeiende planten. Echt een stevige en ontzettende leuke trip. 
Bijna boven begon Geert last te krijgen van hoofdpijn, welke werd bestreden met paracetamol. 
Horombo hut is een kamp met 120 bedden, 2 keer zoveel als de andere kampen omdat hier op de terugreis ook wordt overnacht. 
De hutten voor de dragers zijn hier niet meegerekend. 
Ook hier weer luxe hutten met thee, diner en 's morgens een ontbijt. 
In Horombo zijn we een dag gebleven om als lagelander toch nog een beetje te acclimatiseren. 
Deze dag werd gebruikt om naar Zebra rock op 3980 meter te lopen. 
Een prachtig stuk rots, zwart wit gestreept natuurlijk en ook weer erg de moeite waard terwijl de bossages steeds minder worden. 
Daar zijn we nog even doorgelopen naar ± 4000 meter om dat even uit te proberen. 
Na weer teruggekeerd te zijn naar Horombo hut kregen we weer thee, diner en een redelijke nachtrust.
14 Juni weer een stevig ontbijt, hoewel het niet iedereen goed smaakte en op naar Kibo hut, het laatste bivak voor "de dag " en wel na ± 15 km op 4720meter. 
Op deze etappe werd het steeds rotsachtiger en water is hier helemaal niet meer. 
Hier loop je dan eindelijk door alpine landschap hoewel het nog steeds niet erg stijl is en de paden nog steeds goed begaanbaar. 
Ook valt het op dat nu de bomen weg zijn en hier en daar toch nog een hutje staat dat als closet gebruikt kan worden. 
Aangekomen in Kibo hut speelt bij menigeen de hoofdpijn weer op en er zijn ook mensen die een beetje misselijk zijn, toch last van de ijle lucht en tekort aan zuurstof oftewel hoogteziekte. 
Hier ook weer thee, diner en dan bivak inrichten, ditmaal in een grote zaal met stapelbedden, en proberen om wat slaap te pakken voor de grote tocht. 
Tijdens de korte nacht, met prachtige sterren hemel, volle maan waarvan je tijdens het wateren kunt genieten lig je toch niet echt ontspannen vanwege de dingen die komen gaan. 
_ 23.00 Uur, opstaan, klaarmaken voor een zware koude tocht, weer thee met popcorn naar binnen werken en precies 15 juni om 24.00 uur vertrokken we onder leiding van de gids en 4 hulpgidsen dicht achter elkaar naar de top van de Kilimanjaro. 
Na ± 50 meter lopen kwam bij Geert de thee er kotsend weer uit. 
Toch doorlopen maar, zo rustig mogelijk en bij elke stop proberen wat tot rust te komen. Halverwege de top vielen helaas de eerste twee van onze groep af en werden teruggebracht door een hulpgids, de rest ploeterde voort. 
Het pad werd steeds slechter en steiler, steeds meer rotsblokken waardoor het steeds moeilijker werd om de weg te vinden, ook omdat de groep uit elkaar viel en er gidsen naar beneden waren met zieken. 
Ook Herman, Gerard en Thea kregen het steeds moeilijker. 
Het was nog steeds donker toen we op Gillman's point op 5685 meter aankwamen. 
Erg koud, ± 15 graden onder nul, het water bevroor in de slangetjes van de camelbags hetgeen het er niet eenvoudiger op maakte. 
_ Gillman's point ligt op de kraterrand maar is niet het hoogste punt van Afrika. Daarvoor moet je nog anderhalf uur en 211 hoogtemeters door. 
Helaas konden Herman, Thea en Gerard dat door de hoogteziekte niet meer opbrengen. Ook onze collega van Volkel hield het hier voor gezien. 
De rest, 14 van de groep heeft ook dit laatste stuk kunnen volbrengen. 
Dit was een prachtig gedeelte, tussen de rotsen door, gedeeltelijk over de sneeuw en prachtige uitzicht op de gletscherwanden die plaatselijk 70 meter verticaal lopen terwijl de zon opkomt. 
Geweldig! 
Aangekomen op Uhuru peak, 5896 meter werd je overmand door blijdschap vanwege het behalen van de top terwijl iedereen met foto toestellen en vlaggen in de weer ging om alles ook voor de sponsor vast te leggen en dan weer snel naar beneden. 
Dat was nog een hele loop, je begreep niet dat je daar op de heenreis nog zo lang over gedaan had, maar doordat je afdaalde was het beter te doen. 
_ Voor twaalven was iedereen weer bij Kibo hut, waar iedereen die nog een beetje bij z'n positieven was een lunch naar binnen kon werken terwijl de rest probeerde wat rust te krijgen. 
Toen waren we ook al 12 uur in touw onder zuurstof- en drukarme omstandigheden. 
Na de lunch moesten we nog afdalen naar Horombo hut op 3720 meter wat een verschrikkelijke trip was met heel veel "even zitten" pauzes, zo moe. 
Eénmaal daar, gingen de meesten gelijk plat hoewel de ''diehards'' daar aan het bier gingen. 
Dat was voor de Leeuwarden groep niet meer weggelegd, dat komt omdat wij het laagst wonen denk ik? 
Herman kon de moed om te dineren niet eens meer opbrengen en kreeg dus een compleet diner door zijn drager voorgeschoteld in zijn trekkershutje hetgeen niet echt in goede aarde viel. 
Na een goede nachtrust stond de groep de volgende ochtend toch weer vrij fit op en ook de hoofdpijn en misselijkheid was bij de meesten weer weg. 
_ Na ons laatste ontbijt op de "Kili" deden we op 16 juni weer de eerste twee etappes in omgekeerde richting met een lunch op Mandara hut waar Gerard een nare herinnering aan overhield. 
Tijdens deze lunch kwamen er tig blue monkeys uit het bos om te kijken naar…... 
Een echte Afrikaanse belevenis en een leuke afsluiting van de lunch en eigenlijk van de tocht want het laatste stuk was zo gelopen. 
Bij de uitgang moesten we ons weer uitschrijven en dat was ook het moment om afscheid te nemen van de dragers. 
Die kregen hier van iedereen een fooi ( de meesten een dik weeksalaris) en ook werden de meesten verblijd met spullen die wij niet meer wilden mee nemen naar Nederland.
Toen eindelijk alles was afgerond konden we weer in de bus, naar het hotel in Moshi en douchen. 
Uitzonderlijke belevenis na die dagen op de flanken van de vulkaan.
Ook hier kregen we weer een diner en toen ........... heerlijk slapen.
_ De volgende dag, omgekeerd aan 11 juni, weer in de bus naar Nairobi terwijl de grens overgang dit maal geen problemen opleverde. 
In Nairobi hebben we deelgenomen aan een diner in het restaurant de Carnivoor. 
In dit restaurant kan men allerlei soorten vlees eten, van kip tot krokodil. 
De obers lopen door de zaal met een grote spies of sabel met daaraan een klomp of stukjes vlees die daarvan dan een stuk op je bord snijden. 
Dit was een diner waar geen nee te koop was en voor ons geregeld om het verschil aan te tonen met het eten in de slumbs. 
Je schaamt je gewoon voor deze overvloed hoewel het wel heel erg gezellig en lekker was. Ook was pater O'Tool hierbij aanwezig zodat je met hem nog even wat kon napraten over het hele project van Child Aid en natuurlijk die hoge berg.
_ De volgende dag was het voor ons weer vroeg op om het vliegtuig naar Amsterdam te halen, alwaar we werden opgewacht door een delegatie van de AFMP die ons verwelkomde met een fles wijn. 
Ook stond daar een delegatie van de MT vliegbasis Leeuwarden met een bos bloemen voor de Leeuwarden groep hetgeen, bij elkaar genomen, voor een nooit te vergeten reis zorgde!!! 
Een zeer geslaagde expeditie.

Het Kilimanjaro team.

Redactie: info(at)rijskamp.com
Leeuwarden, 08 oktober 2003  

---