Cagayan de Oro city, Antonio de Velez street, Don Gregorio Palaez sportscentre, aantal deelnemers +- 9000

21 km lopers aan de start om 6 uur 's ochtends

_Wat zal ik eens vertellen over deze trimloop op deze plek bij dit klimaat en op een zeer vroeg tijdstip.
Vroeg opstaan is voor mij al geen uitzondering meer.
Dit keer zou m'n huisgenoot mee gaan om ook wat fotoos te maken van mijn aktiviteit.
Ik ging om 04.30 van huis om al joggend naar de start wat in te lopen, een ruime 3 km schat ik.
M'n metgezel nam een 'tricycap' naar het sportscentre.
Ik wist dat er veel deelname zou zijn, maar dat er al duizenden (voornamelijk jongeren) present waren zo vroeg, overviel me een beetje.
Een groot gedeelte van de straat stond al vol en nog een klein uur te gaan, stond er al een massa atleten (maximaal 200) voor de 21 km vooraan.te wachten.
Achter deze groep de 5km lopers waarvoor ik me had aangemeld.
Daar weer achter de 3km lopers

_Mijn loopmaat Pedro Pujas ( 21 km) in een zwart-rood setje van Asics, wat ik in een opheffings-uitverkoop in Leeuwarden voor hem op de kop heb kunnen tikken, stond ook al klaar in de groep.
Trouwens mijn afgedankte schoenen vinden bij hem ook gretig aftrek, al zijn ze iets te groot, en de demping is een stuk minder, maar voor zijn gewicht maakt dat niet zo veel uit en ook het slijtpatroon van de zolen is vrij normaal, ik denk dat we wel 30 kilo verschillen?
_Maar goed, .... jammer genoeg had het geregend de afgelopen avond en was het daarna niet opgehelderd zodat er nog een klamme atmosfeer hing.
Dat gevoel geldt dan voornamelijk voor mij want een beetje Filipino heeft het 's ochtends koud zodat een muts en lange broek plus jack of trui heel normaal is.
Ik denk dat de temperatuur zo'n beetje 25 a 26 graden was met een hoge luchtvochtigheid, geen wind helaas.
_Mijn eerste taak, fotoos maken van het gebeuren en van de halve marathon om vlak na het startschot mijn camera af te geven, maar nog geen minuut later gaf een idioot al het startsein voor de 5 km, dat was balen want nu kwam ik natuurlijk midden in de kinderschare terecht.
_Vijftig meter na de startlijn, meer dan een minuut later stortte ik mij tussen de vele honderden (nog) hollende jongens en meisjes om zo goed en kwaad als dat ging mij naar voren te werken voor meer ruimte en mijn loopritme te pakken en dat duurde heel lang voordat er meer ruimte kwam. 
nummer 6 en 7 vinden een brommer op hun pad tijdens hun laatste meters

_En natuurlijk ontelbare malen "Hey Joe" moeten horen onderweg als opvallende witte reus tussen al die kleinere bruin gekleurde Filipino's.
Maar goed een praatje onderweg kan er nog wel af maar niet teveel want ik ben wel aan het sporten en op de helft had ik het al goed warm!
_Nu was er onderweg wel gezorgd voor drinkwater, heel handig in van die worstvormige plasticzakjes, maar alleen na het keerpunt aan die zijde van de weg en dat was geweldig handig bekeken want ontelbare deelnemers die nog op weg waren naar het keerpunt, water ontdekten, staken de weg over om een levende hindernis te vormen voor de op de terug weg zijnde meute, wat talloze valpartijen opleverde.
Ook voor mij was het inhouden en opletten want met mijn grotere massa verpletter ik makkelijk zo'n 'kid', of ik maak zelf natuurlijk een akelige smak!?
_Het was duidelijk dat deelnemen voorop stond en een leuke tijd neer zetten van minder belang was, toch viel het me mee want ik klokte mezelf op 23.30 en daar mag best een minuut af voor de late start en oponthoud plus dat de warmte mij verhinderde maximale inspanning te leveren.
Na m'n aankomst uitzweten, afdrogen, droog spul aantrekken, drinken en wachten op de aankomst van
de halve marathon.

           mijn laatste ontspannen meters op de atletiekbaan.

_Vorig jaar werd hier 1 uur en 5 minuten gelopen, dat werd dit keer 1 uur en 10/11 minuten.
Zoals de naam van de loop al doet vermoeden, is dit hele gebeuren een enorm commercieel circus.
Milo is een chocoladeachtige (sport-energie)drank van Nestlé en deze firma is samen met Unilever de leverancier van ontelbare produkten (melk- zeep en voedings-produkten) in deze contreien.
Voor iedere deelnemer was er een (MILO) T-shirt en de 21km-runners een singlet, het inschrijfgeld met inlevering van een MILO-verpakking van minstens 300 gram was 40 en 50 peso (nog geen Euro).
Zo'n T-shirt is natuurlijk een leuke reclame voor de firma, dus kan dat commercieel wel uit.
_Helaas moest ik vast stellen dat er weinig deskundigheid werd gestoken in de organisatie van het
atletiek-gedeelte.
 
Het grosgedeelte van de halve marathon moest nog finishen of het circus voor en met scholieren was al
begonnen wat inhield dat er simultaan werd gedanst op ritmische muziek zoals op bovenstaande foto.
De meeste deelnemers kwamen van scholen in Cagayan en omgeving!
_Trouwens, het finishgedeelte was een gruwel in mijn ogen!
De atleten van de 21 km kwamen achterop de massa van de 5 km, de laatsten kwamen nog  binnen, toen de koploper er al aan kwam.
Dat was nog niet het ergste maar de doorgang vanaf de weg door de smalle poort naar de baan werd geblokkeerd door honderden jongelui die het stadion continu in- en uit-liepen.
Er was helemaal niets afgezet voor de aankomende atleten, alleen 1 of  2 personen die op een fluitje bliezen als er weer atleten aan kwamen stormen, soms met z'n tweeën en ik zag zelfs dat er iemand met z'n brommer in de doorgang in de bocht stond (zie foto).
_Er zat dus vast geen atleet in de organisatie, dat zullen wel mensen geweest zijn met heel andere interesses!
Mijn kritiek richt zich ook op een aantal deelnemende atleten op de 21 km, diegenen die nog vele kilometers verwijderd waren van de finish en al meer dan 2 uur onderweg, en dat waren nog redelijk veel.
_Natuurlijk moet de organisatie een limiet stellen, dat is absoluut noodzakelijk, want nu lopen deze mensen als vogelvrijen zonder begeleiding van de organisatie langs de almaar drukker wordende snelweg.
En als ze dit al meer dan 28 jaar doen en nog steeds niet willen leren, dan zullen we maar denken dat dit iets typisch is van deze streken, waar de mensen niet anders gewend zijn dan half werk leveren?!
Anyway........ toch een heel aardige ervaring, die mij steeds meer bij-leert over de ver-Westerde Oosterse cultuur.

Redactie: c.s. rijskamp
Cagayan de Oro, 12 Augustus 2005

 

---